korak do zvezda.pdf - adobe reader

Odbojka pripada mladjoj generaciji sportova koji se neguju u našoj zemlji. Pre nje, verovatno prvi i najstariji,sport sa najdužom tradicijom mogla bi biti atletika.
Normalno je pretpostaviti da je nastala tako što su se u narodu, inače za život normalne aktivnosti kao što su neophodna kretanja, trčanja, preskakanja i bacanja počela da oplemenjuju i tokom vremena postala i takmičarske aktivnosti. Isto se može reći i za plivački sport. Čovek je oduvek bio životno upućen na reku-vodu. Da bi opstao on ju je morao prvo da savladjuje održavajući se na njoj, a potom i plivajući.  Dabome, da su iz ovih prvih životno neophodnih aktivnosti, takodje oplemenjavanjem, nastale sportsko-takmičarske plivačke discipline.
Što se sportskih igara tiče, fudbal, odnosno loptanje, mladi u našoj zemlji započinju kao zabavnu igru u drugoj polovini 19. veka, da bi krajem istog i početkom 20. veka organizovano i takmičarski počeli da se bave ovim sportom.Odbojka pak, takodje kao sportska igra, čini nam se,nastala je odmah iza napred pomenutih sportova. Prvu odbojkašku loptu na naše prostore doneli su saveznički vojnici u Prvom svetskom ratu kada su zabeležene i prve medjusobne utakmice. U Požarevac je odbojkaška lopta doneta krajem treće ili početkom četvrte decenije prošlog veka. Od tada do danas prošla je dug i vrlo zanimljiv razvojni put. Dakle, u Požarevcu i njegovoj okolini ona je prvi put ugledala svetlost dana u dvorištu Sokolskog društva. Tu, gde je sada zgrada Direkcije za izgradnju Požarevca, a u kojoj su dugo bile smeštene društveno-političke organizacije i partije, nalazilo se, prvo u ovom kraju, odbojkaško igralište sa propisanom mrežom i obeleženim terenom dimenzija po pravilima odbojkaške igre. Već od svoje pojave odbojka je postala vrlo omiljena sportska igra kod mladih.Na pomenutom terenu igralo se svakodnevno, kada vreme dozvoljava, u popodnevnim pa sve do kasnih večernjih časova.
Što se sastava timova tiče njih su popunjavali stari članovi Sokolskog društva medju kojima su: Jovan Milovanović „Dinar“,profesor Igel Ferdinand, Slobodan Stojanović „Piklja“,Predrag Obradović „Galama“, Aca Cvetković „Krca“, Dragan Adamović „Guta“, Žika Milenković i drugi. Za nekog iz redova podmlatka koji je uporno satima pratio ovo igranje bila bi prava čast da bude pozvan da udje u igru kako bi zamenio nekoga od veterana već posustalog od umora. Sve je ovo trajalo do početka Drugog svetskog rata. Tada je okupator zaposeo zgradu a time i dvorište Doma požarevačke Trgovačke omladine u čijim prostorijama je radilo Sokolsko društvo. Odbojka je bila primorana da se otuda iseli. Kako dvorana nije bilo čekalo se leto i, daleko od očiju okupatora, za vreme kupanja na plažama Morave, Mlave, Dunava i Mogile, odbojka se sa
velikom radošću i zadovoljstvom igrala. Na peskovitim plažama mesecima dugo, dokle god je trajala sezona kupanja, vodile su se žestoke borbe izmedju različito sastavljenih ekipa. Njih su uglavnom činili srednjoškolci i studenti. Za vreme tih i takvih utakmica, odbojka se, sada već? takmičarski sport, unapredjivala i oplemenjivala. Pre svega od studenata koji su o njoj mnogo više znali od svojih mladjih drugova iz srednjih škola. Prema tome, prva, iako niotkoga oficijelno vodjena takmičenja u odbojci, bila su na peskovima ovih plaža.Dakle, potrebno je za Požarevac reći da je u odbojci prvo takmičenje registrovano na pesku, što će decenijama iza toga postati atraktivno čak do olimpijskih igara, kao Bič volej.Dakle, odbojka je u Požarevcu sa svog matičnog terena, usled dolaska okupatora, proterana ali ne i uništena. Naprotiv, ona se preselila na obale reka i tamo nastavila svoj razvoj.Tako je to trajalo pune četiri godine sve do oslobodjenja zemlje u jesen 1944., odnosno proleća 1945. godine.
Medjutim, nije dugo trebalo čekati na zvanična odbojkaška takmičenja. U Šapcu je 1946. godine organizovana završnica republičkog prvenstva gradskih odbojkaških ekipa Srbije. Na završnom delu takmičenja učestvuje i ekipa Požarevca sastavljena od tek demobilisanih boraca-omladinaca. Onih istih koji su odbojku učili i savladali, kako smo već rekli, na igralištu Sokolskog društva, ali i na peskovima rečnih obala. To je generacija koje je na prvenstvu Srbije pokazala da je najkvalitetnija jer je u konkurenciji više gradova uverljivo osvojila prvo mesto. Nju su činili: Aleksandar Rževski, braća Boško i Vlada Mitrović,
Branislav Bane Kuzmanović Slobodan Stojanović Piklja i Pavle Vujadinović. Njima svakako treba dodati Predraga Obradović, Acu Cvetkovića i Žiku Milenkovića koji su trenirali, ali nisu otputovali u Šabac. Kurioziteta radi, trebalo bi reći da je na tom šampionatu za ekipu Čačka igrao kasnije vrlo ugledni filmski reditelj, inače kapiten fudbalskog kluba iz grada na Moravi, Puriša Djordjević.
Dugo godina osvaja?i prvenstva Srbije bili su uzor i podstrek mladima da se opredele i posvete odbojci. Dakle, od te, 1946. godine, odbojka se oprašta od peska i vraća u stari ambijent, u dvorište Trgovače akademije, kako se sada zvalo predratno dvorište Sokolskog društva. Odbojka postaje sve popularniji sport mladih pa se za nekoliko godina osnivaju odbojkaške ekipe, kod muškaraca: Mladi radnik, Metalac,
Železničar, DTV Partizan i Rudar Kostolac. Sa velikim zadovoljstvom treba reć da u to vreme odbojka dobija i pristalice kod ženske omladine, pa se osnivaju ženska odbojkaška sekcija: Jedinstva, Partizana DTV, nešto kasnije Rudara iz Kostolca, Mladog radnika ….Ne mnogo dugo posle rata, organizacione oblike za razvoj više sportova kod omladine, a ne samo fudbala, preuzela su na sebe fiskulturna društva. Tako je u okviru Fiskulturnog društva Mladi radnik dotadašnja odbojkaška sekcija dobila status odbojkaškog kluba koji evo traje duže od 55 godina. To je vreme kada se i u Kostolcu, u okviru Rudara, razvija odbojkaški klub. Medjutim, odbojka se sve učestalije, uglavnom za vreme školskih raspusta, igra i u Velikom Gradištu, Petrovcu na Mlavi. Sada se već oseća potreba da se organizovano okupi i usmeri sve veći broj odbojkaških
ekipa Požarevca i njegove okoline.Na inicijativu Odbojkaškog saveza Srbije i jednog broja odbojkaških radnika Mladog radnika i iz drugih klubova, 1956/57. godine osniva se Odbojkaški podsavez u
Požarevcu sa ciljem da organizuje, poveća i unapredi rad odbojkaških sekcija i klubova. Ubrzo, u okviru osnovne delatnosti, a u cilju daljeg razvoja takmičarske odbojke, osniva se prva odbojkaška liga Požarevačkog sreza. Pored nevelikog broja klubova u ovoj ligi, Podsavez se uz pomoć Odbojkaškog saveza Srbije programski orijentiše na podsticanje razvoja odbojke i u sredinama koje još uvek ne upražnjavaju organizovano bavljenje ovim sportom. Tako počinje organizovanje novih klubova u Velikom Gradištu, Petrovcu, Kamenovu, Majilovcu, Kučevu… U cilju stručnog vodjenja takmičenja Podsavez organizuje seminare za sudije, kao i trenere-instruktore. Odbojka dobija oblike solidno organizovanog i na stručnim osnovama postavljenog sporta zahvaljujući velikoj pomoći i podršci uprava jednog broja klubova na čelu sa OK Mladi radnik. Novoosnovana medjopštinska liga broji deset članova od kojih svaki nastoji da se u nadmetanju što kvalitetnije dokaže, i to ne samo rezultatski već i po klupskoj organizovanosti. Zahvaljujući rezultatima koje u ovo vreme postiže generacija Mladog radnika, odbojka uz fudbal postaje sport broj jedan. Treba reći da to sa sobom nosi mnogo šire obaveze i odgovornost za vrlo ozbiljan, osmišljen i č?esto dugoroč?an rad u rukovodjenju klubova. U tom kontekstu potrebno je reći nešto i o odbojkaškim radnicima koji u to vreme navršavaju dve decenije samopregornog i upornog, ali sa mnogo ljubavi i entuzijazmom ispunjenog rada na razvoju odbojke i odbojkaškog sporta u Požarevcu i okolini. Trebalo bi pomenuti imena tih divnih ljudi: Branislav Bane Kuzmanović, Rale Ivanović, Živojin Lilović Lilica, Dule Janošević, Pavle Dudvarski, Mile Stefanović Trap?a, Radovan ?oković, Borivoje Jacić.Nešto kasnije Miša Karadžić, dr Relja Petković, Voja Marković i Slavko Soknić. Za izvanredne rezultate koje su ovi ljudi postizali, često su za primer isticani, ali i nagradjivani od Odbojkaškog saveza Srbije. Medjutim, najbolja nagrada i potvrda visoke vrednosti ovih ljudi predstavlja činjenica što je veliki broj njih dobijao poverenje biranjem na najodgovornije funkcije u Odbojkaškom savezu Srbije i Jugoslavije. U proteklih pet decenija u Odbojkaškom savezu Srbije bili su birani: za člana Predsedništva i predsednika Takmičarske komisije Bane Kuzmanović, a potom i Milivoje Miša Karadžić, za predsednika Sudijske organizacije Slavko Soknić, za disciplinskog sudiju Voja Marković, a potom i Živomir Rajčić, za predsednika lekarske komisije Srbije,a potom i Jugoslavije i lekara državne reprezentacije dr Relja Petković. Treba znati da je Slavko Soknić nekoliko godina bio predsednik Sudijske komisije OSJ, da je dr Relja Petković rodonačelnik i predsednik lekarske komisije OSJ. Najzad, treba reći, ja sam dugo bio član Predsedništva Odbojkaškog saveza Srbije, a u periodu od 1970. do 1976. godine i ?elni ?ovek Odbojkaškog saveza Srbije. U dva mandata bio sam član Predsedništva i Izvršnog odbora Odbojkaškog saveza Jugoslavije, od 1970. do 1980. godine. U tom periodu, pored ostalih sećanja na mnoge aktivnosti, najprijatnija mi je bila obaveza, koju mi je Predsedništvo OSJ dalo, da otputujem u Crnu Goru i sa tamošnjim odbojkaškim radnicima pomognem i podstaknem obnavljanje rada Odbojkaškog saveza Republike To je uz veliki trud, ljubav i spremnost preostalih funkcionera OS CG oftalmologa dr Jovovića i g.Burzana uspešno obavljeno.Kada je reč o predanom i odbojci potpuno posvećenom radu napred pomenutih odbojkaških radnika, treba se podsetiti da je Požarevac jedno vreme bio sedište Odbojkaškog saveza Srbije vanpokrajina. Sve njegove izborno-izvršne poslove u više godina postojanja obavljali su upravo Požarevljani. O čemu se zapravo radi? Ustavnim amandmanima iz 1972. i Ustavom iz 1974. godine izdvojile su se iz, do tada jedinstvene, odbojkaške organizacije Srbije dve pokrajinske odbojkaške organizacije sa maltene izjednačenim pravima sa OS Srbije. U odbojkaškom sportu pokrajine su dobile potpunu organizacionu, takmičarsku i svaku drugu samostalnost, dok je OSS zadržao koordinirajuću ulogu (!). Da, ali ako je sve to tako, šta biva sa odbojkaškim sportom Srbije koji je van dve pokrajine? Rešenje je nadjeno tako što je u Požarevcu osnovan Odbojkaški savez uže Srbije ili OSS van pokrajina.Tako je u Požarevcu godinama uspešno radio odbojkaški forum čiji je zadatak bio da se stara o radu i razvoju odbojke u Srbiji van pokrajina što je uspešno i obavljeno. U njegovo predsedništvo birani su ugledni odbojkaški radnici iz Kraljeva, Kragujevca, Užica, Šapca, Zaječara, Negotina, Požarevca, a jednodušno poverenje za predsednika dobio sam ja.Sredinom šeste decenije prošlog veka, pored Mladog radnika, vrlo kvalitetna odbojka igra se u Železničaru i kostolačkom Rudaru, tako da se rezultati tih klubova nalaze u republičkom vrhu. Godine 1963. dolazi do objedinjavanja rada odbojkaških klubova Mladi radnik i Železničar, koji u društvu sa rukometašima, košarkašima, dizačima tegova, bokserima i drugim sportistima čne novo Društvo za fiziču kulturu Požarevac. U njemu odbojkaši Mladog radnika nastavljaju dve decenije dugu tradiciju. Nakon jedanaest godina uspešnog rada DFK Požarevac ponovo se transformiše tako da 1974. odbojkaši dobijaju staro ime OK Mladi radnik. Valja znati da je u ovom periodu rada odbojka značajno napredovala pre svega osmišljenim stručnim radom u celini, a posebno sa mladima. Požarevac već tada ima uspešno organizovanu pionirsku odbojkašku školu, koju u organizaciji OSS pod nazivom „Odbojkaški kamp“ realizuje Mladi radnik. U ovim pionirskim školama kluba i kampovima OSS sticali su i unapredjivali osnovna znanja kasnije članovi savezne lige, a potom i reprezentativci. Važno je reći da je u tim godinama Požarevac organizator i domaćin mnogih odbojkaških prvenstava uže Srbije i Srbije. Odbojkaši Železničara ostvaruju visoke plasmane, pa i laskavu titulu prvaka uže Srbije. Pored uspešnih organizacija domaćih takmičenja, odbojkaški radnici Požarevca ogledali su se i u organizovanju medjunarodnih priredbi. U to vreme, tačnije 1964. godine, Požarevac je domaćin i uspešan organizator čuvenog susreta izmedju muških i ženskih reprezentacija SSSR-a i Jugoslavije.Susret je završen pobedom odbojkašica iz Moskve, ali i odbojkaša Jugoslavije nad do tada nepobedivom „zbornajom komandom“, kako Rusi nazivaju svoju reprezentaciju. Bio je to praznik za gradjane Požarevca i cele zemlje jer su reprezentatici SSSR-a za nas bili nepobedivi skoro u svim sportovima. Naša odbojkaška reprezentacija tada je napravila presedan, a odbojkaški radnici Požarevca bili su presrećni zbog ?injenice da su izvanrednom organizacijom doprineli do tada nezabeleženom uspehu
naše reprezentativne odbojke. Važno je istaći da je od 1974. godine Mladi radnik stvorio veoma uspešnu mladu generaciju odbojkaša. Ona će od te godine za samo četiri sezone prevaliti takmičarski put od Druge srpske do Prve – B savezne lige. Taj uspešan put ostvarila je generacija u kojoj su bili: Gnjatić, Kuzmanović, Peković, Pavlović, Dadasović, Nikolovski, Milanović, Bjelogrlić…. Neizostavno treba reći da je sa njima stručno radio i bio njihov nezaboravni trener, drug i prijatelj legendarni Ljubomir Aćimović-Šilja. Ova generacija stvorena je u sali Osnovne škole „Dositej Obradović“, zahvaljujući u velikoj meri nastavniku i velikom odbojkaškom zaljubljeniku Branku Sedliću, koji je inače dugo bio član Železničara i Požarevca, kao i njegovom kolegi i pomoćniku Mihajlu Iliću. Zahvaljujući njihovom upornom radu OK Mladi radnik tada sa obe ekipe, muškom i ženskom, u konkurenciji odbojkaša Srbije zauzima vrlo respektivno mesto. I to traje godinama. Sigurno, i pre svega, zahvaljujući opštoj organizovanosti kluba, ali i predanom radu stručnjaka sa decom svih uzrasta. U našem klubu iznedreni su mnogi odbojkaši prvoligaškog ranga i više državnih reprezentativaca kod muškaraca i devojaka. Kao što vidimo, ta se tradicija neguje i nastavlja u klubu jer se stalno i sve više afirmiše stručni rad sa svim uzrastima. U tom cilju u klubu su angažovani u razli?ita vremena najbolji i medju najboljim stručnjacima za neposredan rad sa odbojkašima, od Ljubomira Aćimovića, preko Dragana Markovića do Slavka Balandžića, Jovice Cvetkovića, a kod mladjih od Branka Sedlića, Radomira Veličkovića, Mihajla Ilića i Milovana Lazića do Mileta Ristića, Slaviše Stevanovića, Gorana Segera, Predraga Kepčije, Dragana Drakulića, Nade Miladinov…. Ali, treba se podsetiti da su zbog osposobljavanja naših klupskih trenera i njihovog upoznavanja sa najsavremenijim stručnim dostignućima i metodama pedagoškog rada u odbojci u Požarevcu boravili Viktor Krevsl, u više navrata dr Drago Tomić, Lazar Grozdanović, jedan od naših najkompetentnijih stručnjaka i doskorašnji savezni selektor, sadašnji prvi trener jugo-reprezentacije Zoran Gajić, ali i mnogi drugi… Ova tradicija naročito je došla do izražaja poslednjih pet godina. U tom periodu nije propuštena ni jedna sezona a da se na, posebno od kluba organizovanim seminarima ne okupi više desetina trenera iz celog Okruga. Medju njima, razumljivo, neizostavno naših dvanaest do petnaest trenera, koliko trenira ili se sprema da asistira u klubu u radu sa različitim selekcijama. No, vratimo se na kratko takmičarskim rezultatima kluba koje su postizali igrači generacije Kuzmanović,Peković, Pavlović, Milanović, Gnjatić… Rekli smo da je ona pod stručnim rukovodjenjem Šilje Aćimovića za kratko vreme napravila ogroman napredak u osvajanju ranga takmičenja. Od srpskoligaša ekipa je krajem sedamdesetih godina postala član Prve – B savezne lige. I to je najveći uspeh jedne takmičarske ekipe u dotadašnjoj istoriji kluba Mladi radnik. Jer, treba se podsetiti da je u tadašnjoj Jugoslaviji biti član Prve – B savezne lige značilo ogroman uspeh. Od tada, pa sve do prvih godina poslednje decenije prošlog veka, klub se održava u saveznom rangu takmičenja ili iz njega ispada da bi se posle sezone – dve u njega i vratio. Početkom devedesetih godina klub preuzima glavni sponzor M Turist ekspres. On ga vodi na način da ostvaruje paralelno klupsko takmičarske,  ali i poslovno marketinške zahteve firme. Da bi se ta dva interesa maksimalno ostvarila sponzor čluba se odlučuje na radikalan potez, uvodjenje ekipe u Prvu – A saveznu ligu. Gubeći strpljenje da po tradiciji taj rezultat ostvari sa decom odbojkaški odraslom u klubu, on dovodi u ekipu kvalitetne proverene domaće i inostrane odbojkaše. Takodje, dovodi za trenera iskusnog stručnjaka iz Bugarske.Mladi radnik u sezoni 1993/94 pod nazivom Mladi radnik M Turist postaje član Prve – A savezne lige. Napokon, u istoriji kluba u to vreme dugoj skoro 40 godina, ispunjava se san mnogih odbojkaških generacija. Na žalost, klupska radost ne traje dugo. Glavni sponzor iz samo sebi poznatih razloga prestaje da izvršava preuzete finansijske obaveze prema igračima dovedenim sa strane, pa ga ovi u toku šampionata, kao po dogovoru, odjednom napuštaju. Odlaze tehničr i trener, oba dovedeni iz Bugarske. Klub više ne posećuje, niti se za njega interesuje glavni sponzor, ali i njegov menadžer koji je u to vreme vršio poslove u ime svih članova uprave. Dok je išlo dobro niko mu tada nije bio potreban. Kada su kola krenula nizbrdo i on napušta klub.Dabome da se u punoj takmičarskoj sezoni krajem 1994. godine i početkom 1995. kada se sve ovo dogadja, takmičenje trebalo nastaviti kako se u protivnom ne bi pretrpele najoštrije sankcije iz odbojkaških foruma. Sa preostalim mladim igračima kluba poniklim u Požarevcu takmičenje je nastavljeno na jedvite jade i završilo, kako bi drugačije, nego na poslednjem mestu. Klub je napušten od svih i bez ikakvih materijalnih sredstava, praktično prestao da funkcioniše.Jedna grupa članova uprave kluba koju do tada niko nije respektovao, ponovo se okuplja sa željom da učini sve kako ne bi došlo do najgoreg – prestanka rada i postojanja odbojkaškog kluba. Okupili su se sa ciljem da pokušaju rehabilitaciju rada kluba stvarajući mu najneophodnije uslove za rad, a pre svega finansijsko-materijalne. Medju ovim članovima kluba bili su Stanko Zebić, dr Relja Petković,Branko Sedlić, Risto Vujović, Živa Rajčić, Dragoslav Jović,Sima Jovanović i drugi.
Obilazeći požarevačku privredu, kao potencijalne sponzore, grupa članova uprave, sa Stankom Zebićem, naišla je na puno razumevanje jedino u kolektivu Prehrambene industrije „Bambi“, kojoj je tada na čelu bio generalni direktor inženjer Petar Tutavac. Obzirom na dugu tradiciju OK Mladi radnik kao jednog od najstarijih odbojkaških klubova u zemlji i mogućnosti koje klub stavlja na raspolaganje mladim naraštajima u sportskom, zapravo psihofizičkom razvoju, g.Tutavac je prihvatio obavezu sponzorisanja kluba uz uslov da se pored nekih kadrovskih rešenja saradnja predvidi na duži rok uz nove eksplicitne obaveze kluba. Tako je sačinjen ugovor o petogodišnjoj saradnji. Osnovna preokupacija novoizabrane uprave kluba, sredinom 1995. godine, a po potpisivanju srednjoročnog plana i programa razvoja kluba sa Prehrambenom industrijom „Bambi“, bila je upravo obaveza da se stvore svi uslovi kako bi seniorska ekipa tokom ugovorenog perioda ostvarila takve rezultate u Prvoj saveznoj ligi koji bi joj omogućili ulazak u jedno od evropskih takmičenja. Ovaj zadatak je vrlo ambiciozno, praktično značio da se naš klub u završnoj fazi takmičenja nadje u prve tri ili četiri najbolje ekipe. Što se pak druge obaveze tiče iz ugovora o saradnji sa „Bambijem“, to je posebno naglašena obaveza oslanjanja seniorske ekipe na sopstvene mladje selekcije. Da bi se ova obaveza ispunila bilo je potrebno da se odmah stupi u kontakt sa osnovnim i srednjim školama radi vraćanja odbojke deci školskog uzrasta, gde je ona uostalom do pre desetak godina unazad i bila.Za taj dugoročni, vrlo odgovoran sportsko-takmičarski,ali i pedagoško-vaspitni rad, pošto su u pitanju deca uzrasta od deset do osamnaest godina, valjalo je odabrati ne mali broj trenera, pedagoga, nastavnika i profesora fizičke kulture, pre svega iz tih sredina. Obezbediti opremu, lopte,mreže, dvorane, i u njima termine za rad sa tom decom, što je uradjeno u relativno kratkom vremenskom periodu. Sve je to uspešno savladano pa je i sistematski rad sa decom započet školske 1995/96. godine.Što se takmičarskih rezultata seniora tiče, klub se već posle dve sezone igranja u Prvoj – B ligi našao u jugo eliti 1997/98. godine. Od brojnih rezultata, koje je u periodu do takmičezone 2000/2001. ostvarila seniorska ekipa,trebalo bi izdvojiti onaj iz 1997. godine kada je za konači plasman na četvrto mesto završenog ligaškog takmičenja nedostajala bolja set razlika zbog koje se nije moglo da konkuriše za jedno od evropskih takmičenja. Medjutim, u takmičenju za odbojkaški Kup naši seniori te godine najbolji su u Srbiji i igraju polufinale u Jugoslaviji. Sledeće godine ponavljaju taj uspeh u Kupu. Prvih godina rada kluba pod novim imenom, od 1995. do 1999. karakterističo je i po rezuultatima ostvarenim na medjunarodnim utakmicama i turnirima, organizovanim pre svega u Požarevcu i Beogradu. Tako su Požarevljani imali priliku da pozdrave naše goste i prijatelje odbojkaše iz Republike Srpske, Makedonije, Rusije… Kurioziteta radi trebalo bi pomenuti izuzetnu pažnju koju je prema našem klubu i sponzoru učinila reprezentacija Jugoslavije gostovanjem u Požarevcu uoči odlaska na Evropski šampionat u Holandiju. Tom prilikom odigrana je trening utakmica naše najbolje selekcije državne reprezentacije. Interesantno je pomenuti da je na poziv saveznog trenera u jednoj od reprezentativnih ekipa nastupio i naš igrač Aleksandar Vlahović. Vredi istaći i gostovanje reperezentacije Makedonije u dva navrata. Prvi put igrali su gosti pod imenom Rabotničkog, a drugi put pod imenom reprezentacije Makedonije. U to vreme sklopljeni su ili dogovoreni ugovori o dugoročoj saradnji sa skopskim Rabotničkim i Modričm. Stručno-trenažni deo poslova u klubu bio je poveren u prvo vreme Jovici Cvetkoviću, kao šefu stručnog štaba, i Ivanu Pekoviću, kao njegovom pomoćniku, u seniorskoj ekipi. Nakon ulaska kluba u Prvu – A ligu i odlaska Cvetkovića, za trenera dolazi Aleksandar Seničić iz Kraljeva. Za nekoliko godina rada, izuzev kratkog prekida, Seničić formira trenažni tim za stručni rad i takmičarsku obuku kao i brigu o zdravlju seniorskog tima. Sada taj posao obavlja šestočlana ekipa sastava: prvi i drugi trener, kondicioni trener, sportski statističar i lekar ekipe kome je uvek pri ruci fizioterapeut. Što se pak rada sa ekipama mladjih uzrasta tiče on je organizovan i ostvaruje se vrlo uspešno duže od pet godina po jedinstvenom u zemlji sistemu masovnosti i selekcije od najmladjih godina pa nadalje (negovanjem i unapredjnjem kvaliteta kod kadeta i juniora sve do nadmetanja u konkurenciji za sastav seniorske ekipe). Sa najmladjim uzrastom, pionirima, rad je organizovan u šest osnovnih škola (od kojih u četiri neprekidno). Svaka škola ima svoju ekipu i sve se takmiče u pionirskoj Bambi odbojkaškoj ligi, u kojoj se preko cele školske godine nadmeću proveravajući znanje i kvalitet stečen na treninzima. Liga broji deset takmičarskih ekipa podeljenih u dve starosne grupe. Pioniri od 12-14 godina imaju šest članova, a u preigri nastupaju mališani od 10-12 godina svrstani u četiri tima. Na kraju svake sezone proglašavaju se pobednici, kao i najbolji pojedinci. Na osnovu pokazanog znanja i pojedinač?nih kvaliteta na kraju Lige vrši se selekcija najboljih i pravi jedinstvena klupsko-takmičrska ekipa koja dobija svog trenera i termine za svakodnevni rad. Ova ekipa se uključuje u Medjuopštinsku ligu i u njoj počinje da stiče prva takmičarska iskustva u konkurenciji sa starijim ekipama. Posle dve godine rada medj pionirima, najbolji ulaze u kadetsko-juniorski tim. Ova ekipa se iz istih razloga, ravnopravno sa ostalim seniorskim timovima, takmiči u Srpskoj ligi – grupa Istok. Dabome, sve to opet zarad sticanja iskustva i priprema za naporan trenažno-takmičarski ciklus koji ih o?ekuje kada stasaju za seniorski tim Kluba. Stru?ni rad sa ekipama u Bambi ligi obavljaju nastavnici i profesori u školama, a sa selekcijama u klubu rade grupe odbojkaških trenera koju čine i za taj posao školovani bivši odbojkaši. Dakle, u klubu zajedno sa trenerima seniorske ekipe radi petnaest stručnjaka raznih profila što u državi nije tako čest slučaj. Zajedničku brigu za obezbedjenje uslova rada vodi, kao i stalne kontakte sa školama radi, deseto?lana Komisija uprave kluba na čelu sa Mihailom Ilićem.Šta reći o ovakvoj organizaciji odbojkaškog rada sa mladim uzrastima? Najbolji način da se njena ispravnost proveri sigurno predstavljaju rezultati mladjih selekcija požarevačkog kluba poslednjih godina. Pored klupske pionirske Bambi lige, Medjuopštinske lige ili Srpske lige, sve naše mlade selekcije učestvovale su i učestvuju u takmičenjima Odbojkaškog saveza Srbije i Jugoslavije. Tako je 1999. godine naša pionirska ekipa postala šampion Jugoslavije. Godinu dana kasnije kadeti su šampioni Srbije i treći na prvenstvu Jugoslavije, a juniori su vicešampioni Jugoslavije. Iste selekcije u?estvuju na tradicionalnom turniru omladinskih gradskih selekcija u Beogradu i u dva navrata, kao i ove godine, osvajaju treće mesto. Zašto ne reći da su stvoreni svi uslovi da naredne godine juniori iz Požarevca ponovo budu pobednici na ovom turniru u Beogradu, Ipak, najsjajnija je ova tekuća 2001. godina. Ona će biti zlatnim slovima upisana u istoriji kluba. Na prvenstvu Jugoslavije za juniore, organizovanom u Požarevcu, omladinci Bambi Mladog radnika osvajaju titulu šampiona Jugoslavije, a potom i kadeti na prvenstvu u Topoli okitili su se istom titulom. Šta reći posle sjajnih klupskih rezultata? Nema sumnje to su uspesi pre svega igrača i stručnjaka, koji jedni bez drugih ne mogu. Medjutim, ovakvih rezultata ne bi bilo da nam škole sa direktorima nisu širom otvorile vrata, pružajući ne samo sportske dvorane i druge uslove (dežurstva, održavanje higijene u dvoranama, rekviziti…), već i svaku drugu podršku ako je ustrebala. Sa zadovoljstvom ističem škole „Desanka Maksimović“, „Veljko Dugošević“, „Dositej Obradović“, „Vuk Karadžić“, „Njegoš„ i „Božidar Dimitrijević-Kozica“, od srednjih škola, pre svega, Gimnaziju i Ekonomsku. Zašto ne reć saglasnosti svih članova uprave kluba koji su harmoničo radeći utvrdjivali i preuzimali na sebe odgovornost u sprovodjenju tekuće, ali i dugoročno razvojne politike. Najzad, iako je to najpre zahvaljujući našim sponzorima, medju kojima u prvom redu Koncernu zdrave hrane „Bambi“ i izvanrednom medjusobnom poverenju koje je postojalo izmedju Uprave i sponzora, ostvareni su, bar kada je rečo najmladjma, vrhunski rezultati na koje su zaposleni u pomenutom koncernu davno navikli.Ja sam, kao predsednik Upravnog odbora, imao veliko zadovoljstvo i sreću što sam poslednjih pet godina bio jedan od organizatora i učesnika uspeha Odbojkaškog kluba, pa mi je to najveće zadovoljstvo i zahvalnost za vreme i energiju uloženu u taj amaterski rad. Najveća moja sreća bić ako se ostvarenje vrhunskih rezultata nastavi.

(odlomak o istorijatu kluba iz price dugogodisnjeg predsednika kluba Bozidara Pejica i knjige „Korak do Zvezda“, autora Dragana Zivanovica)

2017 Powered By Željko Paunovic, Web Hosting Srbija - Hosting022.com